Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2011

Θάλασσα μέσα μας

Εικόνα
Πάλι θάλασσα. Κι αυτό το βράδυ. Θάλασσα και χιονισμένα βουνά μαζί. Και το κορίτσι να λέει: "Αυτός το ξεκίνησε στ' ορκίζομαι! Αυτός μου την έπεσε...και τώρα δε με θέλει πια...κι εγώ δεν αντέχω. Τον μισώ γι' αυτό που μου 'κανε!". Κι εγώ: "Μην τον μισείς, δε φταίει απόλυτα, είναι διαταραγμένος, συνέβει πριν πολλά χρόνια και τώρα δεν μπορεί να δεθεί, δεν μπορεί να δοθεί, φοβάται μέχρι θανάτου. Κι αυτός υποφέρει...". Αλλά η κοπέλα δεν ήθελε να μάθει, δεν την αφορούσαν αυτά που έλεγα, τα τόσο σημαντικά για σένα. Πόσο μόνος είσαι. Σε θέλουν για κατανάλωση, για στήριγμα, για προβολή. Κι εσύ πίσω απ' το άψυχο χαμόγελο και την προσποιητή χαρά, ουρλιάζεις για βοήθεια. Τα σημάδια της ψυχής σου σκάψανε τόσο πολύ και βγήκαν στην επιφάνεια. Άνυδρες εκτάσεις πάνω στα χέρια σου, στα πόδια σου, στην πλάτη. Νομίζουν πως είναι θύματα κι εσύ ο δράστης. Που να φανταστούν πως στα πρόσωπά τους βλέπεις πάντα αυτή που σου 'κλεψε την αθωότητα, την ξεγνοιασιά, την ευτυχία.…

ΕΔΩ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ - ΛΑΕ ΤΗΣ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗΣ

Εικόνα
Όταν μεγαλώνεις παιδιά, ζεις σχεδόν καθημερινά σουρεαλιστικές καταστάσεις. Καταστάσεις που σε κάνουν να κλαις και να γελάς ταυτόχρονα και για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Σήμερα λοιπόν με το που επιβιβαστήκαμε στο αυτοκίνητο ο μπέμπης άρχισε να κλαίει. Γκαζώνω κι εγώ γιατί, ως κοινό μυστικό στους απανταχού γονείς, το γκάζι και τα ντάπα ντούπα απ' τις λακκούβες τα νανουρίζει και ηρεμούν. Αν καμιά φορά δείτε μες τα μαύρα μεσάνυχτα αναμαλλιασμένους γονείς με πιτζάμες και στην αγκαλιά ένα αλαλιασμένο μωρό, να μπουκάρουν κακήν κακώς μες στ' αυτοκίνητο και να παίρνουν τις στροφές με πατιλίκια, είναι γι' αυτόν ακριβώς το λόγο. Έτσι κι εγώ βγαίνω στην Κηφισίας με τα χίλια, μέχρι που ένα κωλοφιαγμένο Σουμπαρού με περίμενε στο φανάρι να τα στήσουμε! Ρε φίλε με Ράνγκλερ να σε κοντράρω, ήμαρτον! Κάνω ζικ-ζακ για να πετύχω όλες τις λακκούβες(ευτυχώς που είναι τζιπ), στην Εκάλη κόντεψα να πατήσω κάνα δυο Φιλιππινέζες μ' αυτή τη μέθοδο.Στα φανάρια πατάω κι αφήνω φρένο εναλλάξ, σαν να κατ…

Stasiland

"Με την παθολογική εμμονή της σε λεπτομέρειες, η Στάζι απέτυχε τελείως να προβλέψει το τέλος του κομμουνισμού, που σήμανε και το τέλος της χώρας. Μεταξύ 1989 και1990, ήρθε τα πάνω κάτω: σταλινική κατασκοπευτική μονάδα τη μια μέρα, μουσείο την επομένη. Στα σαράντα χρόνια της ζωής της, η Φίρμα
παρήγαγε όσους φακέλους είχε να επιδείξει η γερμανική ιστορία από το Μεσαίωνα. Τοποθετημένοι κατακόρυφα ο ένας δίπλα στον άλλον, οι φάκελοι που κρατούσαν οι άνθρωποι της Στάζι για τους συμπατριώτες τους, άντρες και γυναίκες, σχηματίζουν μία γραμμή μήκους 180χλμ."

"Η Στάζι είχε αναπτύξει μία δήθεν επιστημονική μέθοδο, τη συλλογή δειγμάτων οσμής, για τον εντοπισμό εγκληματιών. Η θεωρία ήταν ότι όλοι έχουμε μια χαρακτηριστική μυρωδιά, που την αφήνουμε σε ό,τι αγγίζουμε.Αυτή η μυρωδιά μπορεί να περισυλλεγεί και, με τις κατάλληλες συγκρίσεις με τη βοήθεια ειδικά εκπαιδευμένων σκύλων, να βρεθεί σε ποιον αντιστοιχεί. Η Στάζι μετέφερε τα βάζα και τους σκύλους της στο χώρο όπου υποπτευόταν …

Active Member - Kamera strammenh panw mou

Εικόνα
Στις ταινίες πάντα υπάρχουν οι πρωταγωνιστές, οι δεύτεροι & οι κομπάρσοι.
Οι ρόλοι αυτοί είναι ξεκάθαροι & ποτέ δεν αλλάζουν. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, για παράδειγμα αν ο κομπάρσος στη μέση του έργου γινόταν πρωταγωνιστής, το έργο σίγουρα θα εξελισσόταν σε σούπα. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι κάτι τέτοιο θα είχε επιτυχία στην πραγματική ζωή;