Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2009

Η νόσος του Πορτνόυ

Εικόνα
Η μάνα μου ήταν εκείνη που μπορούσε να κάνει τα πάντα, που μόνη της ήταν αναγκασμένη να παραδεχτεί ότι, εδώ που τα λέμε, ήταν υπερβολικά άξια γυναίκα.[...]Ράβει, πλέκει, μαντάρει, σιδερώνει καλύτερα κι απ' τη μαύρη, που μόνον εκείνη της φέρεται σαν άνθρωπος, από όλες τις φιλενάδες της που έχουν η καθεμιά ένα κομμάτι από το τομάρι της χαμογελαστής γριάς νέγρας. "Είμαι η μόνη που της φέρομαι σαν άνθρωπος. Είμαι η μόνη που της δίνει μια ολόκληρη κονσέρβα τόνο για μεσημεριανό και δε μιλάω για σκουπίδια. Μιλάω για Κοτόπουλο-της-Θάλασσας, Άλεξ. Λυπάμαι, αλλά εγώ δεν είμαι σπαγκοραμμένη Με συγχωρείς, αλλά δεν μπορώ να ζω έτσι, ακόμα κι αν κάνουν 49 σεντς τα 2. Η Έστερ Β. αφήνει 25 σεντς σε ψιλά εδώ κι εκεί στο σπίτι και τα μετράει μετά για να δει αν λείπει τίποτα. Ίσως να 'μαι υπερβολικά καλή", μου ψιθυρίζει, ενώ ταυτόχρονα χύνει ζεματιστό νερό στο πιάτο που έφαγε η παραδουλεύτρα, μονάχη σα λεπρή, "αλλά δε θα 'κανα ποτέ κάτι τέτοιο". Μια φορά η Ντόροθυ(η παραδ…

Αποσπάσματα από το "Μονόγραμμα"

Εικόνα
Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς; - για σένα,μόνος, στον Παράδεισο

Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»
Μια στον αέρα, μια στη μουσική

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις…

Στην ερημιά με χάρη...

Εικόνα
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΖΟΥΜΑΣ

Συνέντευξη στον Λουκά Κατσίκα και τον Μανώλη Κρανάκη

Μία τόσο μακρινή απουσία
-Η πρώτη ερώτηση είναι ίσως και η πιο προφανής: Γιατί δεν παίζετε πλέον στο σινεμά;

Συνέβη ένα βάρος από τη διαπίστωση της ματαιότητας. Είχα πάρει τα πρώτα δείγματα την εποχή που ήμουν στη Νέα Υόρκη. Οταν έβλεπα στα διπλανά τραπέζια, σε νυχτερινά στέκια κραιπάλης και ηδονής, μορφές του σινεμά και του θεάτρου σε κατάσταση Βατερλό. «Αυτό είναι όλο;» έλεγα. «Δεν έχει κανένα νόημα;» Ημουν πολύ νέος ακόμη. Αλλά και μεγαλώνοντας, την ίδια άποψη διατηρούσα. Οταν μάλιστα άρχισα να παίζω στο θέατρο και κάποια στιγμή έκανα το «Περιμένοντας Τον Γκοντό», όλα μου φαίνονταν έκτοτε γελοία. Συν το γεγονός ότι το σινεμά το νεοελληνικό είχε πέσει σε ανυποληψία. Δεν το έβλεπε ο κόσμος. Οι αμοιβές ήταν συμβολικές. Ρωτούσες και σου απαντούσαν «η τέχνη δεν έχει τιμή». Και ταυτόχρονα υπήρχε και μία διάθεση για πλάκα. Γίνονταν παρεϊστικες ταινίες. Ο Ζερβός, ο Νικολαϊδης, καθένας με τον τρόπο του. Επίσης δεν μου …