Emerald city

Στον καθρέφτη του ασανσέρ με κοίταξαν τα μάτια εκείνης της μικρής στην παλιά φωτογραφία με το κόκκινο φόρεμα. Λαδιά και αμυγδαλωτά όπως έλεγε η αγαπημένη, που όλα τα έβλεπε όμορφα. Που είχαν κρυφτεί τόσο χρόνια; Πίσω από σκιές, ομίχλη και αστραπές. Τώρα που θυμήθηκες, καθάρισαν. Μην ξεχάσεις πάλι, δεν υπάρχει χρόνος. Κοίτα στον καθρέφτη κάθε μέρα και αναζήτησέ τα. Μόνο όταν σε κοιτούν τα μάτια της μικρής, θυμάσαι. Overhead the albatross Hangs motionless upon the air And deep beneath the rolling waves In labyrinths of coral caves An echo of a distant time Comes willowing across the sand And everything is green and submarine And no one called us to the land And no one knows the where's or why's Something stirs and something tries Starts to climb toward the light Strangers passing in the street By chance two separate glances meet And I am you and what I see is me And do I take you by the hand And lead you through the land And help me understand The best I ...

ο καλός νοικοκύρης που όλα ξένα τα βλέπει σ' έναν τέλειο κόσμο τα δικά του προσέχει ο καλός νοικοκύρης που κοιτάει την δουλειά του κι έναν έρημο κόσμο φτιαχνει για τα παιδιά του ο καλός νοικοκύρης πρώτος ρίχνει τον λίθο τον σηκώνει απ'το χώμα και σε στήνει στον τοίχο ο καλός νοικοκύρης πάντα θα χει ένα θύμα έχει τόσα να χάσει κάστρα δίπλα στο κύμα Ο καλός νοικοκύρης που όλα ξένα τα βλέπει σ' έναν έρημο κόσμο τα δικά του προσέχει

Ας πούμε πως είσαι παιδί και θέλεις να παίξεις με τους φίλους σου. Έρχεται λοιπόν ένας, που σιωπηλά τον έχετε αποδεχτεί ως αρχηγό και ανακοινώνει τους κανόνες ενός καινούριου παιχνιδιού. Βαφτίζει λοιπόν μια ομάδα παιδιών ως "υποανάπτυκτους" και τη δική του ομάδα ως "ανεπτυγμένους". Στόχος του παιχνιδιού είναι οι "υποανάπτυκτοι" να αναπτυχθούν και αυτοί. Για το σκοπό λοιπόν αυτό, οι "υποανάπτυκτοι" κάθε μέρα θα δίνουν το φαγητό τους, τα χρήματά τους, τις εργασίες τους και ό,τι άλλο έχουν στους "ανεπτυγμένους",  διότι εκείνοι κατέχουν τη "γνώση" για το πως θα τους βοηθήσουν να αναπτυχθούν. Περνάει ένας μήνας, περνάνε δύο και οι "υποανάπτυκτοι" πεινούν και είναι φανερά αδυνατισμένοι. Οι "ανεπτυγμένοι" περνάνε μια χαρά και φαίνονται να έχουν δημιουργήσει ένα δεύτερο παιχνίδι, μεταξύ τους, χωρίς να επιτρέπουν την είσοδο σε άλλα παιδιά. Μοιράζονται τα υπάρχοντα των "υποανάπτυκτων", τρώνε, πίνουν και ξ...

Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1937 στην Αθήνα (κατ' άλλους στην Κρήτη) και από μικρή καταπιάστηκε με τις τέχνες και κυρίως με την υποκριτική, γεγονός που ίσως οφείλεται στο ότι ο πατέρας της ήταν σκηνοθέτης, ηθοποιός και κινηματογραφικός παραγωγός. Με την ενηλικίωσή της πήγε στις  Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής , όπου σπούδασε ιστορία και φιλολογία ενώ σύντομα ξεκίνησε καριέρα ηθοποιού, συμμετέχοντας σε παραστάσεις στη  Νέα Υόρκη . Η ενασχόληση της με το τραγούδι ξεκίνησε μέσα από τυχαίες ευκαιρίες, στις οποίες τραγουδούσε δημοτικά τραγούδια για τους φίλους της. Σταδιακά άρχισε να εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές, με ένα ευρύ ρεπερτόριο που περιλάμβανε λαϊκή μουσική της  Ελλάδας , της  Ισπανίας , αλλά ακόμη και της  Βραζιλίας . Τις πρώτες μέρες που ακολούθησαν το πραξικόπημα της  χούντας , η Νταντωνάκη ήταν η πρώτη καλλιτέχνιδα που τοποθετήθηκε δημοσίως στην αμερικανική τηλεόραση ενάντια στη χούντα, κατηγορώντας την αμερικανική κυβέρνηση για τον ρόλο της . Έ...

Σόντσο Μόνο όταν έφτασε η ώρα της απογευματινής κυκλοφοριακής αιχμής επέτρεψαν στον Ντοκ να τηλεφωνήσει στο δικηγόρο του, τον Σόντσο Σμάιλαξ.[...] Είχε γνωρίσει τυχαία τον Ντοκ ένα βράδυ στον Γίγαντα του φαγητού στη Σεπούλβεντα. Ο Σόντσο, ο οποίος ήταν τότε ένας αρχάριος μαστούρης που μόλις είχε μάθει ότι πρέπει να αφαιρεί τα σπόρια και τα κοτσάνια, είχε πάει να αγοράσει ένα κόσκινο, όταν ξαφνικά του πέρασε από το μυαλό ότι οι άνθρωποι στα ταμεία θα ήξεραν όλοι για ποιο πράγμα ήθελε το κόσκινο και θα καλούσαν την αστυνομία. Τον έπιασε παράνοια και πάγωσε, τη στιγμή που ο Ντοκ, που τον είχε πιάσει το βραδινό του στερητικό σύνδρομο σοκολάτας, έβγαινε από το διάδρομο με τα σνακ και τράκαρε το καροτσάκι του με το καροτσάκι του Σόντσο. Με τη σύγκρουση, τα νομικά του αντανακλαστικά ξύπνησαν. "Δε μου λες, μπορώ να βάλω αυτό το κόσκινο μαζί με τα πράγματά σου εδώ, για κάλυψη;" "Βέβαια", είπε ο Ντοκ, "αλλά μια που το έριξες στην παράνοια, τι θα κάνουμε με όλη αυτή...

Δεν βρίσκω το λόγο να διατηρώ μία πίστη που μπορεί για κάποιους να είναι χρήσιμη, αλλά δεν είναι αληθινή

Δεν υπάρχει πρόσωπο, ποιος, ποια, ποιο. Όλοι και κανένας. Όλα και τίποτα. Όλες και καμία. Μόνο κούραση από τα αναγκαστικά χαμόγελα από τη χαρούμενη μάσκα τη θυμωμένη, τη βίαιη. Κάτω όλες οι μάσκες! Οι φίλοι αγκαλιάζουν. Τι συμβαίνει; Βύθισμα... αυτό συμβαίνει. Βαθύ, ατέλειωτο, χωρίς γυρισμό. Τώρα πια, εχθρός μου η άνωση. Όχι πρόσωπο, όχι κτήμα! Εχθρός η άνωση. Μόνο βύθισμα... Κι όμως είχα φωτογραφίσει με ρώσικη κάμερα, στ΄ορκίζομαι τη δική μου διαδικασία βυθισμού κι έβλεπα τη διάθλαση απείραχτων τρίηχων σε σκοτάδια που ξάσπρισαν από τη χρήση -διαλευκάνθηκαν, την αποκλήρωση σαστισμένων προλετάριων γιατί χώθηκαν, λέει, σε τηλεφωνικούς θαλάμους στο Ρουφ. Την περιέλιξη γονιδίων σε υλικά μαραζωμένα, μαραζωμένα κι όμως άφλεκτα. Την ίδια στιγμή που ένας πυρομανής από τσιμέντο έκοβε βόλτες στο δωμάτιο της μάνας ενός πρωτάρη πυροσβέστη. Άνωση, εχθρός μου η Άνωση.