Emerald city

Έφτασε κι αυτό το καλοκαίρι στο τέλος και μαζί του τέλειωσε ό,τι έφερε. Είχαμε μια μικρή στάση από την πορεία της πτώσης που έχουμε πάρει για να πλατσουρίσουμε στα ακόμη πανέμορφα νερά της χώρας, πριν βουλιάξουμε δια παντός Είχαμε φυσικά και μεταφυσικά φαινόμενα, ως συνήθως, δεσμούς, χωρισμούς, αποκαλύψεις, έρωτες, πάθη, μίση, αλκοόλ, ξενύχτια, μπάλα και όλα τελοσπάντων όσα κάνουν τη ζωή πιο νόστιμη. Σαν αποχαιρετισμό λοιπόν σ' αυτό το καλοκαίρι, που μας χάιδεψε στοργικά πριν φάμε τη γείωση του φθινοπώρου, άλλωστε το λέει και η λέξη, φθίνουν τα οπώρα(φρούτα), ανατριχιαστικής ακρίβειας το νόημα της εποχής με την περίοδο που διανύουμε, θα ασχοληθούμε με τον έρωτα, τον αγαπημένο σύντροφο του καλοκαιριού σε σχέση με την αγάπη, την καλύτερη παρέα του χειμώνα. Κατ' αρχήν να πούμε πως στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου, ο έρωτας και η αγάπη συγχέονται, δεν έχουν δύο λέξεις γι' αυτά τα τόσο διαφορετικά συναισθήματα κι αυτό φυσικά αποτελεί αιτία τεράστιων παρεξηγήσεων. Το γεγον...

Δεν ήταν πως οι γονείς μου θα με τιμωρούσαν σκληρά αν έπεφτα σε λάθος. Δε θα μου επέβαλαν ποινές, στερήσεις, ακόμα και ξύλο όπως κάνουν άλλοι αυστηροί γονείς. Οι δικοί μου γονείς με απειλούσαν με κάτι χειρότερο: δυστυχούσαν βαριά. Συντρίβονταν. Γινόμουν υπαίτιος της απέραντης δυστυχίας τους. Και εκείνη η σιωπή!... Λες και τους αποσβόλωνε η συμφορά που με τη συμπεριφορά μου τους προξενούσα. Ήταν αβάσταχτο. Με εξουθένωνε. Δεν είχα με τι να πολεμήσω. Ο συναισθηματικός εκβιασμός που ασκούν στα παιδιά οι γονείς είναι το σκληρότερο. Σε κάνουν να μισείς τον εαυτό σου. Να τον σιχαίνεσαι. Να μην τον πιστεύεις... "Δειλοί ή εγωιστές ήταν οι γονείς μου;" Απ' όλη την εξομολόγηση αυτό το ερώτημα καρφώθηκε στο μυαλό μου. Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, τείνω να πιστέψω πως τούτα τα δύο συγγενεύουν. Εγωιστής είναι τελικά ένας δειλός, τόσο δειλός που δεν μπορεί να κάνει τίποτα ουσιαστικό, ούτε να αγαπάει τον εαυτό του. Και εγωιστής δεν είναι εκείνος που αγαπάει τον εαυτό του όπως επιπόλαια ν...

Τίποτα πιο απάνθρωπο από την υποχρέωση . Τίποτε πιο εξαντλητικό από την προσποίηση, ιδίως του ότι είσαι μια χαρά. Τίποτε πιο εξουθενωτικό από το να χαμογελάς, να ενδιαφέρεσαι, και να κουβεντιάζεις με το ζόρι, όταν το μόνο που λαχταράς είναι να βυθιστείς στην σιωπή σου και στον ήρεμο σκοτάδι από το οποία προέκυψες. Γιατί πονάει τούτη η ξαφνική άνοιξη μέσα στο καταχείμωνο? Μας θυμίζει πώς η ανάγκη του έρωτα μονάχα παρίστανε την πεθαμένη? Όταν πεινάς λες ψωμί. Όταν διψάς λες νεράκι. Όταν πονάς, αγάπη Αλλάζει κανείς μήπως και προλάβει περισσότερα. Συχνά όχι. Φοβάται το κάθε τι και τίποτα δεν αλλάζει. Είμαστε ή μνήμη μας ή είμαστε η προσδοκία μας? Μέχρι πότε σου επιτρέπεται να προσδοκάς? Κάθε αληθινός έρωτας είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Ένα αναπόφευκτο δράμα. Αναπόφευκτο κι ας κάνεις πώς το επέλεξες. Ο έρωτας. Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να καταφέρνει να μοιάζει ως λογικοφανής, ως συνειδητός, αλλά παραμέσα, σχεδόν πάντα έτσι είναι. Μιλάνε για την αξία και την αξιοπρέπεια της επιλογής, για ...