Emerald city

Ν ι κ ό λ α ς Ά σ ι μ ο ς

1 1/2 χρόνο πριν, μια φίλη με ενέπνευσε. Κάποιοι άνθρωποι έχουν αυτή τη δύναμη. Δε φαντάζεσαι το μονοπάτι που παίρνεις μια δεδομένη στιγμή, που θα σε οδηγήσει. Με ποιες λεωφόρους και ποια αδιέξοδα, θα σε διασταυρώσει. Τι ευτύχημα και τι δυστύχημα θα προκληθεί. Είναι ωραίο να βγαίνεις για λίγο απ' τον εαυτό σου και να τον παρακολουθείς, σαν τρίτος. Είναι μια εμμονή αυτό που συμβαίνει, καθαρά δική μου. Ξεκινά και τελειώνει σε μένα. Μια ανάγκη του μυαλού να ξεφεύγει. Αξίζει τον κόπο; Γίνεσαι ευάλωτος, χάνεις ενέργεια, χρόνο. Σου ρουφάει η εμμονή τη ζωτικότητά σου, σα βαμπίρ. Νιώθεις αυτό το καθόλου ευχάριστο άδειασμα, που δε σε ανακουφίζει, σε τραβάει προς τα κάτω, στα βαλτόνερά του. Θες λίγο φως να ζεσταθείς , μες στην υγρή σου παγίδα και μετά μπορείς... Σε είδα στον ύπνο μου μ' έναν γκριζο-μπορντώ μανδύα κι εσύ μια απ' τα ίδια λοιπόν I don't have the illusion that you're not an illusion Είμαι το απίθανό σου κι αυτή είναι η ...

Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής Και να γυρίσω δίσκο Θα ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς Πως έτσι δεν τη βρίσκω. Τι θα κάνω ήτανε γραφτό Θέλω δεν το θέλω, ότι τραγουδώ Να το πουλώ να ζήσω Όταν πάω στον παραγωγό Πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό Να του γυαλίσει, για να το πουλήσει Να χει σαλέπι, για να σας αρέσει Να έχει θέμα με έρωτα και αίμα Να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια Να σας καλοκαρδίσω Για να σας γαλουχήσω. Κι από χρέος συναδελφικό Να χαμογελάω στο κοινό Να του σαλεύω για να το μερεύω Να του σφυρίζω να το νανουρίζω Να το φουντώνω να το ξεφουσκώνω Και στην κομμούνα να είμαι οπορτούνα Για να σας εκτονώνω Με πλαίσιο το νόμο. Δουλειά σου είναι μούπανε να κρύβεις τα τρωτά Των καθιερωμένων Για να διατηρήσουμε τα οικονομικά Των ευαρεστημένων. Σιγουριά και δόξα τω θεώ Τα καλά στον καπιταλισμό Είναι πως έχει βίδα. Άμα πιάσεις το μηχανισμό Από τ αυτιά τον πιάνεις το λαγό Τον Πελοπίδα τρως με μια τσιμπίδα Στην Παρθενόπη χαρίζεις ένα τόπι Και με τα ...

Σάββατο απόγευμα, η αγαπημένη ώρα έφτασε. Έχω χρόνο, να χαζολογήσω, να σκεφτώ, να διαβάσω, να παίξω! Είμαι καλά και σ'αγαπώ. Πως αντέχεις; "Στο μυθιστόρημα του νομπελίστα Γερμανου Χάινριχ Μπελ, Ο Κλόουν, γράφει κάπου προς το τέλος πως το χειρότερο αμάρτημα που μπορεί να διαπράξει ένας κλόουν είναι να προκαλέσει οίκτο. Να μπορείς να τσαλακώνεις σαν κλόουν το πρόσωπό σου, να τσακίζεις το σώμα σου, την εικόνα σου, όλα όσα ο κόσμος θεωρεί κανονικά, να κυλιέσαι σαν παιδί καταγής και να ταπεινώνεσαι κόντρα σε όλα τα καθωσπρέπει του κόσμου, χωρίς να εξευτελίζεσαι ποτέ. Να μπορείς να γίνεσαι γελωτοποιός, χωρίς ποτέ να γίνεσαι γελοίος. Λυπημένος, χωρίς να γίνεσαι αξιολύπητος. Γελωτοποιοί, κλόουν, παλιάτσοι, σαλοί του Θεού, πτωχοί στο πνεύμα, και παιδιά με μεγάλα μάτια στραμμένα κατά τον Παράδεισο, τραβούν τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη βολική ηθική απ' τη ζωή την άβολη, τη ζωή τη ζώσα, τη δίχως εγγυήσεις. Μπορούν να προχωρήσουν, έκπληκτοι, στο γαλανό λιβάδι της ελευθερίας...

Έφτασε κι αυτό το καλοκαίρι στο τέλος και μαζί του τέλειωσε ό,τι έφερε. Είχαμε μια μικρή στάση από την πορεία της πτώσης που έχουμε πάρει για να πλατσουρίσουμε στα ακόμη πανέμορφα νερά της χώρας, πριν βουλιάξουμε δια παντός Είχαμε φυσικά και μεταφυσικά φαινόμενα, ως συνήθως, δεσμούς, χωρισμούς, αποκαλύψεις, έρωτες, πάθη, μίση, αλκοόλ, ξενύχτια, μπάλα και όλα τελοσπάντων όσα κάνουν τη ζωή πιο νόστιμη. Σαν αποχαιρετισμό λοιπόν σ' αυτό το καλοκαίρι, που μας χάιδεψε στοργικά πριν φάμε τη γείωση του φθινοπώρου, άλλωστε το λέει και η λέξη, φθίνουν τα οπώρα(φρούτα), ανατριχιαστικής ακρίβειας το νόημα της εποχής με την περίοδο που διανύουμε, θα ασχοληθούμε με τον έρωτα, τον αγαπημένο σύντροφο του καλοκαιριού σε σχέση με την αγάπη, την καλύτερη παρέα του χειμώνα. Κατ' αρχήν να πούμε πως στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου, ο έρωτας και η αγάπη συγχέονται, δεν έχουν δύο λέξεις γι' αυτά τα τόσο διαφορετικά συναισθήματα κι αυτό φυσικά αποτελεί αιτία τεράστιων παρεξηγήσεων. Το γεγον...

Δεν ήταν πως οι γονείς μου θα με τιμωρούσαν σκληρά αν έπεφτα σε λάθος. Δε θα μου επέβαλαν ποινές, στερήσεις, ακόμα και ξύλο όπως κάνουν άλλοι αυστηροί γονείς. Οι δικοί μου γονείς με απειλούσαν με κάτι χειρότερο: δυστυχούσαν βαριά. Συντρίβονταν. Γινόμουν υπαίτιος της απέραντης δυστυχίας τους. Και εκείνη η σιωπή!... Λες και τους αποσβόλωνε η συμφορά που με τη συμπεριφορά μου τους προξενούσα. Ήταν αβάσταχτο. Με εξουθένωνε. Δεν είχα με τι να πολεμήσω. Ο συναισθηματικός εκβιασμός που ασκούν στα παιδιά οι γονείς είναι το σκληρότερο. Σε κάνουν να μισείς τον εαυτό σου. Να τον σιχαίνεσαι. Να μην τον πιστεύεις... "Δειλοί ή εγωιστές ήταν οι γονείς μου;" Απ' όλη την εξομολόγηση αυτό το ερώτημα καρφώθηκε στο μυαλό μου. Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, τείνω να πιστέψω πως τούτα τα δύο συγγενεύουν. Εγωιστής είναι τελικά ένας δειλός, τόσο δειλός που δεν μπορεί να κάνει τίποτα ουσιαστικό, ούτε να αγαπάει τον εαυτό του. Και εγωιστής δεν είναι εκείνος που αγαπάει τον εαυτό του όπως επιπόλαια ν...

Panikos.gr