Emerald city

Ο Τζον Γουότερς σόκαρε την αμερικανική κοινωνία του '70 με τις ταινίες του. Τώρα κάνει το ίδιο και με τα βιβλία του Του ΛΟΥΚΑ ΚΑΤΣΙΚΑ Σε όλη την ιστορία του μοντέρνου αμερικανικού σινεμά δεν έχει υπάρξει, μάλλον, πιο εξωφρενική σκηνή από εκείνο το διαβόητο πλάνο που βρισκόταν στο τέλος του « Pink flamingos » (1972). Στο αποκορύφωμα μιας βέβηλα ξεκαρδιστικής ταινίας, που έμεινε κλασική για τον τρόπο με τον οποίο γκρέμιζε ηχηρά κάθε υποψία ταμπού και καθωσπρεπισμού στον κινηματογράφο, μια υπερτραφής τραβεστί έτρωγε αληθινά περιττώματα σκύλου, αντικρίζοντας χαμογελαστή την κάμερα. Η υπερμεγέθης «κυρία» δεν ήταν άλλη από την Ντιβάιν , πρωταγωνίστρια και μούσα όλων των ταινιών του Τζον Γουότερς. Γέννημα-θρέμμα της Βαλτιμόρης , παιδί συντηρητικής οικογένειας καθολικών, ο Γουότερς ξεκίνησε από νεαρή ηλικία να γυρίζει τις δικές του αυτοσχέδιες κινηματογραφικές «μολότοφ», με τη βοήθεια μόνο μιας κολεκτίβας απόβλητων και απροσάρμοστων που τύχαινε να είναι οι καλύτεροί του φίλοι. Στη δι...

Ενας άλλος, διαφορετικός Μαρκ Τουέιν ετοιμάζεται να αναδυθεί μέσα από την αυτοβιογραφία του, που θα δει για πρώτη φορά το φως εκατό χρόνια μετά τον θάνατό του. Ο συγγραφέας και η οικογένειά του. Σ' αυτήν είχε αφήσει ρητή εντολή να τηρηθεί εμπάργκο ενός αιώνα για την αυτοβιογραφία του Και δεν θα αρέσει σε πολλούς. Με πρώτους πρώτους τους ίδιους τους Αμερικανούς, που τον θεωρούν από τους μεγαλύτερους και χαρακτηριστικότερους λογοτέχνες της ιστορίας τους. Ο Μαρκ Τουέιν πέθανε τον Απρίλιο του 1910, έχοντας ολοκληρώσει τέσσερα χρόνια πριν -και γύρω στα 70 του- μια αυτοβιογραφία μισού εκατομμυρίου λέξεων, στην οποία περιέγραφε κάθε λεπτομέρεια και πτυχή της ζωής του. Αφησε όμως ρητή εντολή να τηρηθεί εμπάργκο και να μη δημοσιευθεί ούτε λέξη της πριν περάσει ένας αιώνας, γνωρίζοντας πως κάθε άλλο παρά καλό θα έκανε στην υστεροφημία του. Εγραφε στους εντολοδόχους του: «Από τις πρώτες τέσσερις εκδόσεις της αυτοβιογραφίας μου πρέπει να αφαιρεθεί κάθε έκφραση άποψης και κριτικής. Θα υπάρξει...

Από τον Φώτη Τερζάκη Sir Richard F. Burton Ταξίδι στα ιερά τεμένη. Μεδίνα, Μέκκα, 1853, μτφρ.: Αλέξης Καλοφωλιάς, πρόλ.: Ιόλη Δελιβάνη εκδόσεις Ασβός, σ. 256, ευρώ 13,75 Η προσωπικότητα του κάπτεν σερ Ρίτσαρντ Φράνσις Μπάρτον (1821-1890) είναι σχεδόν μυθική. Και μόνον η απαρίθμηση των ιδιοτήτων που συγκέντρωνε στο πρόσωπό του αυτός ο παράξενος άνδρας από το Ντέβον, γιος αξιωματικού του βρετανικού στρατού, προκαλεί δέος: γλωσσολόγος, μεταφραστής, συγγραφέας, στρατιώτης και διπλωμάτης, δεινός εξερευνητής κι ερασιτέχνης εθνογράφος, περιστασιακά χαρτογράφος, εκπαιδευτής άγριων ζώων και υπνωτιστής, με ασύγκριτο ταλέντο στις μεταμφιέσεις, αντλούσε πάνω απ' όλα μια σχεδόν παιδική χαρά να παραβιάζει κάθε είδους συμβάσεις και να προκαλεί. Η φήμη που τον περιέβαλλε, τροφοδοτημένη εσκεμμένα από τον ίδιον και βασισμένη, όπως έχει ειπωθεί, όχι τόσο στο τι έκανε όσο στο τι ήταν ικανός να κάνει, μεγέθυνε ακόμα περισσότερο την ούτως ή άλλως ασυνήθιστη περίπτωσή του στις διαστάσεις εωσφορικής μυθισ...

1,2 heart, soul I ain't got no home, ain't got no shoes Ain't got no money, Ain't got no clothes Ain't got no perfume, Ain't got no skirts Ain't got no sweaters, Ain't got no smokes Ain't got no god. Ain't got no father, Ain't got no mother Ain't got no sisters, i've got one brother Ain't got no land, Ain't got no country Ain't got no freedom, Ain't got no god, Ain't got no mind, Ain't got no earth, Ain't got no students Ain't got no father, Ain't got no mother Ain't got no sweets, Ain't got no ticket Ain't got no token, Ain't got no mind Ain't got no land. But there is something i've got, there is something i've got, there is something i've got, nobody can take it away... Got my hair on my head Got my brains, Got my ears Got my eyes, Got my nose Got my mouth, I got my smile I got my tongue, Got my chin Got my neck, Got my boobies Got my heart, Got my soul Got my back...

Κανένα ζώο δεν φέρεται σκληρά. Αυτό είναι μονοπώλιο εκείνων που έχουν την αίσθηση της ηθικής. Όταν κάποιο ζώο προκαλέσει πόνο, το κάνει αθώα, δεν είναι κακό. Ούτε ποτέ προκαλεί πόνο μόνο και μόνο για να ευχαριστηθεί. Αυτό το κάνει μόνο ο άνθρωπος, εμπνευσμένος από τη μπάσταρδη την αίσθηση της ηθικής που τον βοηθά να ξεχωρίσει το καλό από το κακό και ελεύθερα να επιλέξει. Τι κερδίζει λοιπόν από αυτό; Πάντα κάνει την επιλογή του και εννιά στις δέκα φορές διαλέγει το κακό. Δεν θα έπρεπε να υπήρχε ο όρος «κακό». Αν δεν υπήρχε η αίσθηση της ηθικής τίποτε δε θα ονομαζόταν κακό. Είναι τόσο ανόητοι οι άνθρωποι που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αυτή η αίσθηση τους υποβιβάζει και τους ντροπιάζει! Είσαι καλύτερα τώρα; Παίρνουμε την περίπτωση του ελέφαντα που σου έλεγα προηγουμένως. Ίσως αν έβλεπε την αράχνη να τη συμπαθούσε. Δε θα την αγαπούσε όμως. Η αγάπη του είναι μόνο για τους ίσους του, για όσους ανήκουν στο είδος του. Η αγάπη ενός αγγέλου είναι αξιολάτρευτη, υπέροχη, θεϊκή. Ο ανθρώπινος ν...

Ίσως είχες φανταστεί ότι θα είσαι το κέντρο και τα πάντα θα κινούνται γύρω σου. Ίσως πίστεψες πως είσαι ο ήλιος και όλοι νόμιζες αποζητούν το ζωογόνο φως σου. Ίσως να 'ναι κι έτσι... Σκέφτηκες όμως, πως αν είσαι κέντρο, τα πάντα κινούνται γύρω σου σ' ένα φαύλο κύκλο κι όχι δίπλα σου; Σκέφτηκες πως αν είσαι ήλιος, είσαι καταδικασμένος στη μοναξιά; Γιατί τα πάντα ζούν μακρυά σου, τίποτα δεν επιβιώνει κοντά σου. Φοβάμαι πως εντόπισα το σύνδρομο του νικητή και ξέρεις είναι από τα πιο επικίνδυνα, γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερος και μόνιμα χαμένος, από αυτόν που πιστεύει ότι πρέπει πάντα να κερδίζει. Και επιλέγει το τυχαίο και το ανώνυμο, από αυτό που αισθάνεται επικίνδυνο και δύσκολο. Και δεν το λέω για εδώ. Εδώ δεν μπορεί να υπάρχει κάτι εκτός από τυχαία επαφή.