Emerald city

Αν με ρωτήσεις ποιο είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα, αβίαστα και χωρίς να το σκεφτώ θα πω οι Cure. Αν και γεννηθήκαμε με διαφορά 23 ημερών, το ντεμπούτο τους πραγματοποιήθηκε με την κυκλοφορία του " Three imaginary boys " στις 8 Μαΐου 1979. Τους γνώρισα τον Ιούλιο του 1995, οπότε και μυήθηκα στην dark wave, από έναν καταπληκτικό μουσικό και φίλο μου. Έχω ακούσει όλους τους δίσκους τους 10αδες φορές και ποτέ δε βαριέμαι ένα τραγούδι ακόμη κι αν το έχω ακούσει χιλιάδες φορές, όπως το " Lovesong ",  το " Boys don't cry ", ή το " Friday I'm in love ", που παίζουν συνήθως στο ραδιόφωνο. Τρελαίνομαι και με το british accent του Robert Smith . And found myself alone alone Alone above a raging sea That stole the only girl I loved And drowned her deep inside of me Something Something holds me Holds me hypnotized                      

Πάει και αυτό το αιώνιο αγόρι με τη θηλυκή ομορφιά και το απέραντο ταλέντο... Αποχαιρετισμός με βιολί για τον Πρίγκιπα με τα Μωβ

Το "White Walls" είναι αυτοβιογραφικό βιβλίο της Judy Batalion, μιας Καναδοεβραίας αποφοίτου του Harvard, η οποία μας περιγράφει την πορεία της προς την ενηλικίωση έχοντας μια μάνα-θησαυριστή, έναν πατέρα γιατρό, που είναι μεν στοργικός, αλλά υπεκφεύγει και δεν θέλει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, και έναν μικρότερο αδελφό, που είναι σε έναν δικό του κόσμο για να βρίσκει ισορροπία. Όταν περνάει στο Πανεπιστήμιο και καταφέρνει επιτέλους να αποδράσει από αυτό το πνιγηρό περιβάλλον, διηγείται τα στάδια που πέρασε για να ισορροπήσει και να φιάξει ένα δικό της σπίτι, όπως θα ήθελε να ήταν το πατρικό της. Ο πρόλογος ξεκινάει από το τέλος, και αναφέρεται στις κρίσεις της μητέρας της, εν μέσω των οποίων απειλεί πως θα αυτοκτονήσει και την συμφωνία (επιτέλους!) του πατέρα, να την πάνε σε κάποιον ειδικό γιατρό. I bite my tongue until the pain feels good, salty. “I’ll be there soon,” I say. I don’t want to lose her. But blotting my damp lap with napkins, I also think: I am so fuckin...

"Søren Kierkegaard - Subjectivity, Irony and the Crisis of Modernity" is the course i'm following online, delivered by the University of Copenhagen in Coursera site. The conclusion of the 4th lecture of dr  Jon Stewart attempts to leash the 19th's century philosophical concerns to modern's society issues. The words he uses ring a bell deep inside my brain and i couldn't help but write them down and share them... " Kierkegaard's account of the Romantics and modern irony sounds like an interesting chapter in the history of ideas, but, is this really meaningful in any way for our modern world today?  Let's think for a moment about who we are and our role in the modern life . Each and every one of you has an idea or a conception of yourself. Take a moment and reflect on what that is. When you look at yourself in the mirror and ask "who am I?", what kind of an answer do you give yourself? Our problem in the world is that as soon as we tr...

Πήγαμε χθες στο skrow theatre στο Παγκράτι και παρακολουθήσαμε την παράσταση "Κάτι σαν κομμάτι" εμπνευσμένη από την ιστορία του   S heldon Allan Silverstein που προβάλλεται στο βιντεάκι: Η ομάδα του skrow το απέδωσε εξαιρετικά, με μινιμαλιστική αισθητική και πλουραλιστικές ερμηνείες, όπως πρέπει να είναι μια παράσταση!   http://www.skrowtheater.com/

an interesting quote to put on your grave...                                                                               but i won't be burried so just LOL

69 χρονών - ταιριαστή ηλικία για να ρίξει αυλαία ο David. Και επισήμως πια είμαι στην ηλικία που παρακολουθώ να χάνονται ένας ένας οι τεράστιοι καλλιτέχνες  και τη θέση τους να παίρνουν πολύ υποδεέστεροι, κατά τη γνώμη μου, σε στυλ, σε ταλέντο, σε προσωπικότητα, showmen/women. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν καλλιτέχνες. Το σύστημα δε θέλει πια άτακτα παιδιά, που να παρασύρουν το κοινό να σκεφτεί, να αμφισβητήσει, να τα σπάσει. Ούτε και τα ήθελε ποτέ, αλλά πρόλαβαν και το 'πιασαν στον ύπνο για 2-3 δεκαετίες.Τους έχει πλέον αποκλείσει τέτοιους τύπους. Ημίγυμνες πλαστικές κουκλάρες/κούκλοι πήραν τη θέση τους. Δεν έχω κανένα θέμα με το γυμνό, αντιθέτως, μου αρέσει. Έχω θέμα με το προστυχοφτηνοπλαστικό πρότυπο γυναικείας/ανδρικής ομορφιάς που πλασάρεται. Αγόρια και κορίτσια, με κοιλιακούς και ανταύγειες και το attitude - μητριά της Χιονάτης: "Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου ποια είναι η ομορφότερη του κόσμου;". Και περφομάρουν για την πάρτη τους και για κανέναν άλλον. Γι' αυτό και δ...