Emerald city

Play for me,                                          a song like this... P.S: I prefer the sudden cut than the babble gabble

Η ζωή θέλει παιχνίδι και κίνδυνο / F. Nietzsche

Πήγαμε εχθές. Μου άρεσε Πάρα Πολύ, αλλά παραδέχομαι ότι το συγκεκριμένο είδος θεάτρου είναι "δύσκολο" και μπορεί σε πολλούς να μη "λέει" κάτι. Τώρα προσπαθώ να μπω στο μυαλό του μέσου θεατή κι αυτό είναι λάθος γιατί η πρόσληψη της τέχνης είναι πολύ προσωπικό θέμα και οι γενικεύσεις δεν έχουν νόημα. Ας μιλήσω λοιπόν για την προσωπική μου εμπειρία. Το λάτρεψα! Ο Βοκάκιος έγραψε το "Δεκαήμερο" το 1348(!). Είναι η ιστορία μιας παρέας, επτά νεαρών γυναικών και τριών νεαρών ανδρών, οι οποίοι φεύγουν απ' τη Φλωρεντία και πάνε στην εξοχή, για να ξεφύγουν απ' την τρομερή επιδημία πανούκλας που είχε ξεσπάσει τότε. Κάθε μέρα λοιπόν για να περνά ευχάριστα η ώρα τους, διηγείται ο καθένας από μια ιστορία. Αυτό συνεχίζεται για δέκα ημέρες με αποτέλεσμα να έχουμε εκατό ιστορίες συνολικά. Μερικές από αυτές, διασκεύασε η ομάδα του Εθνικού. Κάθε μια είχε το δικό της ύφος. Τη σάτιρα διαδεχόταν η πρόκληση, που τη διαδεχόταν η μελαγχολία. Το εντυπωσιακό είναι η δια...

Το είδαμε χθες. Μου άρεσε. Λιτό, σύντομο, ωστόσο περιεκτικό, με πλούσιο διάλογο. Ένας ύμνος σε όσους δίνονται ολοκληρωτικά σε αυτό που αγαπούν, το υπηρετούν με συνέπεια, επιλέγουν να πληρώνουν το κόστος του ακέραιου χαρακτήρα τους σιωπηλά, κι ωστόσο οι κραυγές της αγωνίας αποτυπώνονται σε όλο τους το είναι. Ο καθηγητής Κρόκερ Χάρις είναι βαθιά καλλιεργημένος, με πολλές διακρίσεις και διπλώματα στην κλασική φιλολογία, αλλά εξαιρετικά ανώριμος στις διαπροσωπικές σχέσεις. Το πρόβλημα υγείας με την καρδιά του, η παραίτηση απ' τη θέση του καθηγητή και το δώρο ενός μαθητή του, τον οδηγούν σε συναισθηματικές εκδηλώσεις πρωτόγνωρες για εκείνον. Το δώρο αυτό σαν άλλο κουτί της Πανδώρας, απελευθέρωσε, με το άνοιγμά του, όλα τα "δεινά" του "γερο-Κροκ", αλλά και την ελπίδα, την τελευταία του ελπίδα, για μια καλύτερη ζωή. Διανομή Δημήτρης Καταλειφός, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Ντένης Μακρής, Βύρων Σεραϊδάρης, Σωτηρία Ρουβολή, Κωνσταντίνος Γώγουλος, Κυριάκος Ψυχαλής. Με...

Η Καρδερίνα λοιπόν είναι η περιπέτεια, ενός αγοριού, του Θίο που πέφτει θύμα μια τρομοκρατικής ενέργειας στο μουσείο τέχνης της Νέας Υόρκης, όπου συμβαίνουν τρία καθοριστικά, για την υπόλοιπη ζωή του, γεγονότα: χάνει τη μητέρα του, γνωρίζει την Πίπα και τον θείο της Γουέλτι και βρίσκεται με την "Καρδερίνα" (έναν πίνακα υπαρκτό, ανεκτίμητης αξίας του Ολλανδού ζωγράφου Κάρελ Φαμπρίσιους) χωμένη στο σακίδιό του. Από το σημείο αυτό ξεκινά ουσιαστικά και η ιστορία, η οποία, κατά τη γνώμη μου, είναι ευκολοδιάβαστη, παρότι πολυσέλιδη, ευχάριστη και εθιστική μέχρι το τέλος, αλλά μέχρι εκεί. Έχω την αίσθηση ότι δεν αφήνει τίποτα περισσότερο από μερικές ίσως πληροφορίες για τη συντήρηση και αναπαλαίωση επίπλων, για τα ναρκωτικά, για τη μαφία της αγοράς έργων τέχνης, για το Βέγκας και τη Νέα Υόρκη, οκ ίσως και κάποιες περιγραφές χαρακτήρων. Μου άρεσε η σκέψη του Θίο, ότι μπορεί από κακές πράξεις να προκύπτουν καλά πράγματα, όπως και από καλές να προκύψουν κακά, αμφισβητώντας στρ...