Emerald city

Κατά καιρούς έχω διαπιστώσει ότι κάποιοι άνθρωποι μοιάζουν με ζώα και στην εμφάνιση και στις ιδιότητες. Αυτό, προς θεού, δεν το λέω υποτιμητικά! Για παράδειγμα έχω συναντήσει άντρες και γυναίκες που μοιάζουν με τίγρεις, λεοντάρια , γάτες, πιθήκους, γύπες, σκίουρους , χελώνες, δελφίνια κ.λ.π. Το βρίσκω πάντα πολύ χαριτωμένο, κυρίως αν το ζώο μου είναι συμπαθές, αλλά δεν παύει να με εκπλήσσει. Πρόσφατα λοιπόν συνάντησα έναν άντρα-σκύλο και ενθουσιάστηκα με την ομοιότητα τόσο στην εμφάνιση, όσο και στη συμπεριφορά, και ακόμη περισσότερο ενθουσιάστηκα με τη διαπίστωσή μου! Επρόκειτο για έναν οικότροφο σκύλο, παχουλό, μαλλιαρό, απόλυτα πράο και χαδιάρη. Χρόνια τώρα αυτός ο άντρας-σκύλος , μένει με ένα παράξενο ζευγάρι, ωστόσο καθ' όλα φυσιολογικό. Είναι και οι δύο εργαζόμενοι, έχουν ένα παιδάκι και αναπόσπαστο κομμάτι τους είναι αυτός ο στενός και πιστός φίλος. Δυστυχώς δε γνωρίζω πολλές λεπτομέρειες, αν και θα το 'θελα. Όχι από κουτσομπολιό ειλικρινά! Από μια τρομερή εμμονή στην ...

Σε μια στιγμή αδυναμίας, μέθης έτσι όπως μ' αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους, χωρίς φτιασιδώματα και επιτήδευση. Ωμούς, αυθόρμητους σα μωρά που θέλουν σοκολάτα και η λαχτάρα καθρεφτίζεται σε όλο τους το είναι. Χαμογέλασα, κατάλαβα αν και εξαφάνισες τα ίχνη. Η τύχη παίζει παράξενα παιχνίδια θέλοντας να δείξει το δρόμο. Θα είμαι όμως εδώ την ώρα που τα φορέματα γίνονται και πάλι κουρέλια, από συμπάθεια στην απόγνωση, στην αναζήτηση, στη μοναξιά...

Προσοχή, Φράσις: αν είχε μάθει ένα πράγμα σε αυτή τη ζωή, ήταν να μην αρνείται ό,τι έφερνε στο δρόμο της η Μοίρα, η οποία κάνει πάντα το δικό της. Ίσως, όμως, η μοίρα ενός ανθρώπου να μην είναι παρά η ιδιοσυγκρασία του, που αόρατα προσελκύει ανθρώπους και καταστάσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που (συνήθως ασυνείδητα, όταν είναι νέοι και δεν έχουν ακόμη εξαναγκαστεί να δεχτούν ότι έτσι είναι ο χαρακτήρας τους) αντιμετωπίζουν με παθητικότητα τη ζωή, περιμένοντας να δουν τι θα προσγειωθεί στο πιάτο τους ή τι θα τους κοιτάξει κατάματα -"Μα τι έχεις πάθει; Στραβός είσαι;"- κι έπειτα δεν προσπαθούν να το αδράξουν αλλά του επιτρέπουν να εξελιχθεί, να φανερώσει τις προθέσεις του. Το επόμενο βήμα είναι να αξιοποιήσει κανείς όσο καλύτερα μπορεί αυτό που του δόθηκε. Θα φανταζόταν ποτέ η Φράνσις στα δεκαεννιά της, τότε που παντρεύτηκε τον Τζόνι και δεν είχε λόγο να προσβλέπει παρά μόνο στον πόλεμο και σε δυσάρεστες καταστάσεις, ότι κάποια μέρα θα γινόταν υπεύθυνη οικοτροφείου, αν και ο δόκιμος...

Όλα έγιναν τόσο ρευστά, χάσαμε την ισορροπία μας, τα δεδομένα άλλαξαν, η γνωστή εξίσωση πλέον οδηγεί σε άτοπο. Πως μπήκαν τόσοι άνθρωποι ανάμεσά μας; Γιατί τόσα γεγονότα; Τα Χριστούγεννα ο χαμένος τα πήρε όλα και θέλησε να μπεί στη ζωή μας, να μας γνωρίσει και να συνεχίσει την πτώση του. Τώρα χάθηκε πάλι και όπου να 'ναι προετοιμάζομαι για την πρόσκρουση. Κάποτε τον έβλεπα σαν Θεό και τώρα με πληγώνει που δε με νοιάζει που θα χαθεί. Το Πάσχα δεκαεπτά χρόνια γκρεμίστηκαν μ' ένα φύσημα, σαν πύργος από τραπουλόχαρτα Ο δυνατός εκφυλίστηκε, η "δυνατή" τα είδε όλα και ο " στ' αρχίδια μου όλα δήθεν", τα γνωστά, πέραν κάποιων εξαιρέσεων, μάλλον κι αυτές δήθεν. Ο κόσμος αλαλούμ, η ύλη σε αβεβαιότητα, η γαλήνη ακριβοθώρητη Κάποτε δε μ' ένοιαζε η κούραση, μου άρεσε να ταλαιπωρώ τον εαυτό μου. Δεν το κάνω πλέον, πρέπει να κρατάω δύναμη για σένα και νιώθω πως χάνω αυτή την "πολυτέλεια". Όλα λένε παραδώσου , δέξου την ήττα...

Σε είδα στον ύπνο μου. Μου έκανες απανωτές ερωτήσεις, άσχετες κι ενώ σκεφτόμουν τι ν' απαντήσω , με ρώτησες αν σ' αγαπώ. Ξύπνησα τρομαγμένη. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν το άγγιγμα του Μίδα Πολύ κοινότοπο...θα γελούσες. "Ό,τι αγγίζεις γίνεται χρυσός... φιάχνεις θησαυρούς, για πάντα δικούς σου, τους ξοδεύεις και προχωράς, ενώ αυτοί ακίνητοι το μόνο που ελπίζουν, είναι μ' ένα γύρισμα της τύχης, να βρεθούν και πάλι στα χέρια σου, να λύσεις τα μάγια, με δροσερό νερό"

Γιατί φέρεσαι έτσι; Κάθε φορά που είσαι άτιμος, σκοτώνεις την αθωότητα. Κάθε φορά που είσαι ψεύτικος, σκοτώνεις την αλήθεια. Κάθε φορά που είσαι ασύδοτος, σκοτώνεις το μέτρο. Κάθε φορά που κατηγορείς, σκοτώνεις την αλληλεγγύη. Κάθε φορά που κλέβεις, σκοτώνεις την εμπιστοσύνη. Κάθε φορά που είσαι πονηρός, σκοτώνεις την αγνότητα. Αυτό σε έμαθε η πίστη σου; Τι παριστάνεις όταν εμφανίζεσαι στις εκκλησίες; Τι προσπαθείς να σώσεις; Καμία παρουσία δε θα σε σώσει. Μόνος σου θα σωθείς, με την επιλογή σου. Δεν υπάρχει λύση μεσοβέζικη. Ο δρόμος είναι ένας και θα περπατήσεις ή την ανηφόρα ή την κατηφόρα. Σκοτώνεις στο όνομα: της βαρβαρότητας σου, του κενού σου, του σκοταδιού σου, τον πολιτισμό, την αγάπη, το φως

"Όμως αυτό που θέλω να σας μεταδώσω, κύριε Οκάντα , είναι το εξής: συνέβη να χάσω τη ζωή μου σε κάποιο συγκεκριμένο χρόνο στο παρελθόν και να ζήσω τα σαράντα και πάνω χρόνια που έχουν περάσει από τότε με τη ζωή μου χαμένη. Κι επειδή βρίσκομαι σ' αυτή την περίεργη θέση, έχω καταλήξει στην άποψη ότι η ζωή είναι πολύ πιο περιορισμένο πράγμα απ' όσο φαντάζονται όσοι έχουν εμπλακεί στη δίνη της. Το φως καταυγάζει την πράξη της ζωής για μια ανεπαίσθητη στιγμή - ίσως για μερικά δευτερόλεπτα όλο κι όλο. Εάν φύγει και δεν έχεις καταφέρει ν' αρπάξεις την αποκάλυψη που σου προσφέρει, δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Μπορεί να χρειαστεί να ζήσεις την υπόλοιπη ζωή σου μέσα σε απύθμενα βάθη μοναξιάς και τύψεων. Σ' αυτό τον κόσμο του μισοσκόταδου δεν μπορεί κανείς να προσβλέπει σε τίποτα. Το μόνο που έχει στα χέρια του ένα τέτοιο πρόσωπο είναι το μαραμένο πτώμα του τι θα έπρεπε να έχει υπάρξει." "Λοιπόν, αυτό που σκέφτομαι, κύριε Κουρδιστό Πουλί, είναι το εξής: όλοι ...