Ο Χαρταετός

Το μυθιστόρημα αυτό λαμβάνει χώρα στην Αθήνα του 1871 με ιστορικό φόντο τα "Λαυρεωτικά".Τα μεταλλεία του Λαυρίου εκμεταλλεύονταν οι αρχαίοι Αθηναίοι για την εξόρυξη αργύρου,με τον οποίο έφτιαχναν τα νομίσματά τους.Όταν στέρεψε το ασήμι,αδρανοποιήθηκαν και τα μεταλλεία,ώσπου το 1871 μια ελληνογαλλική εταιρεία(Σερπιέρης,Ρου και Φρεσινέ),αποφάσισε να αγοράσει τα μεταλλεία για να εκμεταλλευθεί το μόλυβδο που υπήρχε.Κι εδώ ξεκινά ένα τεράστιο αλισβερίσι με το νεοσύστατο,τότε,ελληνικό κράτος για τις αρχαίες εκβολάδες,που τάχα εκτιμούσαν ότι ο αργυρούχος μόλυβδος που υπήρχε,είχε μεγάλη περιεκτικότητα σε ασήμι και ενώ η εταιρεία τις είχε αγοράσει και αυτές,τις διεκδικούσε πίσω το κράτος με αποτέλεσμα να ανεβοκατεβαίνουν κυβερνήσεις,να παρακωλύονται οι εργασίες στα μεταλλεία,να δημιουργούνται διπλωματικά επεισόδια μεταξύ Ελλάδας-Γαλλίας,να αγοράζονται μετοχές σωρηδόν λόγω των υποτιθέμενων αμύθητων θησαυρών του Λαυρίου,για να αποδειχθεί τελικά άνθρακες ο θησαυρός,με μέγα χαμένο το ελληνικό κράτος.Σας θυμίζει κάτι;Αν όχι,παραθέτω αποσπάσματα για τα οποία θα ανάρωτηθούν πολλοί τι έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν στην Αθήνα.Προσωπική μου άποψη ΤΙΠΟΤΑ!

Ο ίδιος ο Καλλίτσης,καθώς και διάφοροι συγγενείς του,ζούσαν από το εμπόριο της γης και -όπως είναι φυσικό- αντιδρούσαν ζωηρά σε κάθε σχέδιο πόλεως επειδή μίκραινε τα οικόπεδά τους προκειμένου να ανοιχτούν ή να φαρδύνουν δρόμοι και να δημιουργηθούν πλατείες.[...]είχε έρθει σε σύγκρουση με τον Όθωνα και την Αμαλία,που υποστήριζαν τους μηχανικούς του σχεδίου πόλεως και επομένως έβλαπταν εκείνους.Ο Καλλίτσης,μάλιστα,τόσο είχε μισήσει τους βασιλείς όταν απέτυχαν όλες του οι προσπάθειες να εμποδίσει τη δημιουργία της λεωφόρου Πανεπιστημίου -όπου είχαν αγοράσει πολλές εκτάσεις συγγενείς δικοί του- ώστε έγινε ένας από τους πρωτεργάτες της Εξώσεως.[...]"εώς πότε κωφός Βαυαρός θα βυζαίνει τη δόλια πατρίδα..."
Στην ακυβερνησία της μεσοβασιλείας,ο Καλλίτσης και άλλοι φίλοι του πέτυχαν με θεσπίσματα της προσωρινής κυβερνήσεως σπουδαία οφέλη: στένεψαν τις πρασιές της λεωφόρου Κηφισίας,περιόρισαν το πλάτος της Γεωργίου Σταύρου,μεγάλωσαν εις βάρος της πλατείας Ομονοίας- τα οικοδομικά τετράγωνα γύρω της,στένεψαν τη Βορέου,την Παλλάδος,τη Θεάτρου και θα γκρέμιζαν και την Καπνικαρέα αν η άφιξη του καινούριου βασιλιά δεν είχε κόψει το αλισβερίσι.

"Μήπως ο φθόνος και η φιλαρχία έπαυσαν να κατατρώγουν τα οστά του πολιτικού σώματος της Ελλάδος;"
Την παράλυση της εξουσίας με στόχο τη διαρπαγή της - πόσο λαμπρά ήξεραν να την επιτυγχάνουν οι επικαλούμενοι το ιερό όνομα της Ελευθερίας!Τους είχε παρακολουθήσει να ρίχνουν με τη δολοφονία του Καποδίστρια την Ελλάδα στην καταισχύνη και στο ψυχορράγημα· ανήμπορος τους είχε παρακολουθήσει πάλι,μετά την Έξωση του Όθωνος,να την ξαναφέρνουν στο χείλος του γκρεμού· και τώρα ολοένα τους παρακολουθούσε να αδράχνουν τη σκυτάλη από τους προγενέστερούς τους και να συνεχίζουν τα ίδια· η ίδια τύφλωση,η ίδια εγωπάθεια,το ίδιο φιλέκδικον,η ίδια περιφρόνηση για το κοινό καλό -σαν να μην είχαν θυσιαστεί τόσες ζωές υπέρ πατρίδος,σαν να μην υπήρχε Πατρίς.

Στρίβοντας στην πλαγιά,ο Θανάσης έβλεπε τώρα καθαρά τους λατόμους.Ανάμεσα στους έμπειρους,τους ψημένους,ήταν και κάμποσοι που απ' την κοψιά ξεχώριζαν σαν πιο αχαμνοί,σαν πιο μικρόσωμοι.Παιδιά.Δεκαπεντάρηδες και πιο μικροί,πολύ μικρότεροι,φθηνό χέρι εργατικό που το έβρισκες άφθονο- το νοίκιαζες απ' το γονιό του.Τσίτωναν οι μυώνες στην αδειανή κοιλιά τους και στον αχαμνό τους σβέρκο· οι στενές ακόμη πλάτες τους ζορίζονταν,ζορίζονταν και τα νεφράκια τους,η καρδιά,φυσερό που αγκομαχούσε· ποτάμι κατέβαινε ο ιδρώτας απ' τα κολλημένα τους αχτένιστα μαλλιά στα λαιμά και το στήθος τους, δάκρυα του άγουρου σώματός τους για την απονιά του γεννήτορος.
Ο Θανάσης στάθηκε.Είχε δουλέψει κι αυτός από μικρός,νήπιο ακόμη δίπλα στη μάνα του στα χωράφια,[...]αλλά ετούτο δω ήταν άλλο! Άλλο να δουλεύεις δίπλα στο γονιό σου, να μοιράζεστε το ξεροκόμματο και να κοιμάστε κοντά, κι άλλο να σε νοικιάζουνε σε ξένο, δίχως τροφή και στέγη. Ετούτο ήταν άλλο, απαίσιο,φρικτό και τερατώδες - πάντα του γέμιζε την ψυχή του μια οργή ανήμπορη,γιατί ήταν δεκάδες οι απαίσιοι γονείς που τα είχαν τα παιδιά τους για εμπόρευμα, δεκάδες οι πατεράδες που τα ξεπούλαγαν για να μεθάνε οι ίδιοι στην ταβέρνα, δεκάδες που την κακουργία τους δεν την ξεπέρναγε ο πιο ξεδιάντροπος εργοδότης,δεκάδες και πως να τους σταματήσεις;
Σήμερα όμως καθώς κοντοστάθηκε να βλέπει τους λατόμους,στα συνηθισμένα τούτα συναισθήματά του προστέθηκε μια δυσφορία για τα ατσακιγά του ρούχα,τα γυαλισμένα του κουμπιά, το άσπιλο πουκάμισό του· σύμβολο της ευταξίας και της προστασίας που παρέχει στους πολίτες το κράτος, τέτοια την είχε τη στολή του και τη σεβόταν απ'το βάθος της καρδιάς του. Αλλά σήμερα τον αναστάτωνε η ανισότητα ανάμεσα στη δική του κατάσταση και εκείνη των παιδιών. Χωρίς τον νόμο και την πιστή εφαρμογή του, που στηρίζονται τα δικαιώματα του κράτους; Αν το κράτος με το ένα του χέρι, το Ναυτοδικείο, αθώωνε παραβάτες του νόμου, πως με το άλλο θα απαιτούσε τον σεβασμό του; Οπότε η στολή που φορούσε δεν καταντούσε άθλιο σημείο ανισότητος;

[...]θα δούλευε συμβάλλοντας και στην προκοπή αυτού του κράτους, που ήταν τόσο μικρό ώστε το άτομο έπαιρνε μπόι· τόσο φτωχό, που το δώρο έπιανε τόπο· τόσο άπραγο, που με την πείρα και το παράδειγμα γεννιόταν σε μια γενιά μέσα το οικονομικό θαύμα της Σύρας.

"Δυστυχώς έχει επικρατήσει παρ' ημίν η πολιτική να ανάγομεν όλα τα ζητήματα εις την εθνικήν φιλοτιμίαν. Είναι ένας θαυμάσιος τρόπος απλοποιήσεως. Θέλγει τον λαόν και αρέσει εις τους διαχειριζομένους τα δημόσια, των οποίων δεν εκθέτει ούτε τη σοφία ούτε την επιδεξιότητα. Είναι όμως ολεθριότατον σύστημα, του οποίου τα ελαττώματα δε μου επιτρέπεται να αγνοώ.
Μάρτυρας επί εικοσιπενταετίαν της εφαρμογής του, συνήγαγον από τη μακρά αυτήν πείρα ότι ουδέν άλλο έθνος επεκαλέσθη επί των διπλωματικών ζητημάτων την εθνικήν αξιοπρέπειαν συχνότερον απ' ότι η Ελλάς και όμως ουδενός άλλου κράτους η εθνική αξιοπρέπεια έμεινε ολιγότερον αλώβητος από ότι της Ελλάδος. Και άλλα κράτη και μικρά είναι και ασθενή όπως η Ελλάς· μερικά και ασθενέστερα ακόμη· αλλ' όμως διέσωσαν την εθνικήν των φιλοτιμίαν καλύτερα από ημάς, διότι την επεκαλέσθησαν σπανιότερον".

"Είναι πολύ ακμαίαι έν Ελλάδι αι δυνάμεις εκείναι αι οποίαι δεν μεταχειρίζονται την ισχύν των διά να επιλύουν τα εκάστοτε προβλήματα, άλλ' αντιθέτως επιμελώς καλλιεργούν και τρέφουν όσα προβλήματα δύνανται να μεταχειρισθούν προς ενίσχυσιν της πολιτικής δυνάμεώς των. Το Λαυρεωτικόν το εδημιούργησαν εκ του μηδενός· δι' αυτού επέτυχον την προσωπικήν των προβολήν και το χρίσμα του μεγάλου πατριώτου, υπεδαύλισαν τη λαϊκήν οργήν ως όργανον πιέσεως προς πολλάς κατευθύνσεις, του Βασιλέως μη εξαιρουμένου, επέτυχον μέχρι σήμερον πολλά, και προφανώς αναμένουν να επιτύχουν περισσότερα. Πολύ φοβούμαι ότι έχουν ήδη καταστήσει σαφή την απόφασίν των να μην επιτρέψουν να λυθεί το Λαυρεωτικόν ζήτημα εφόσον δεν τους παραδίδεται η εξουσία. Αλλά και εάν τους παραδοθεί, τίνι τρόπω θα δυνηθούν να το επιλύσουν; Παροξύναντες τα πράγματα εις το σημείον το σημερινόν, πως θα δυνηθούν να υπαναχωρήσουν; Οι ίδιοι των οι λόγοι, τα μυθώδη ποσά με τα οποία σήμερον δημαγωγούν, χαλκεύουν ολονέν δεσμά από τα οποία δε θα είναι εις θέσιν ούτε οι ίδιοι να απαλλαγούν".

Η "Ωραία Ελλάς" ήταν κι αυτή ένα από τα θύματα εκείνου του πακτωλού, που από το Λαύριο θα κατέβαζε χρυσάφι. Αυτού που θα μετριόταν σε εκατοντάδες εκατομμυρίων, που θαγέμιζε τα κρατικά ταμεία, θα έφτιαχνε στρατούς, στόλους, σιδηροδρόμους, διώρυγες, θα ξεπλήρωνε το δημόσιο χρέος, θα άνοιγε στην Ελλάδα τις διεθνείς χρηματαγορές, θα χόρταινε λεφτά όλους τους Έλληνες, και που για χάρη του άξιζε να τα βάλει η μικρά Ελλάς με τις Δυνάμεις...
Τίποτα δεν είχε απομείνει από όλη εκείνη την αναταραχή και κανείς δε δυσκολευόταν πια να το πει και να το γράψει, πως τα πλούτη του Λαυρίου βρίσκονταν "μόνον στον εγκέφαλον του κ. Δεληγιώργη" και ο σάλος εκείνος υπήρξε "αποτέλεσμα εντέχνου δημαγωγίας".

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κράτα το σόου Μαϊμού...