Stasiland

"Με την παθολογική εμμονή της σε λεπτομέρειες, η Στάζι απέτυχε τελείως να προβλέψει το τέλος του κομμουνισμού, που σήμανε και το τέλος της χώρας. Μεταξύ 1989 και1990, ήρθε τα πάνω κάτω: σταλινική κατασκοπευτική μονάδα τη μια μέρα, μουσείο την επομένη. Στα σαράντα χρόνια της ζωής της, η Φίρμα
παρήγαγε όσους φακέλους είχε να επιδείξει η γερμανική ιστορία από το Μεσαίωνα. Τοποθετημένοι κατακόρυφα ο ένας δίπλα στον άλλον, οι φάκελοι που κρατούσαν οι άνθρωποι της Στάζι για τους συμπατριώτες τους, άντρες και γυναίκες, σχηματίζουν μία γραμμή μήκους 180χλμ."

"Η Στάζι είχε αναπτύξει μία δήθεν επιστημονική μέθοδο, τη συλλογή δειγμάτων οσμής, για τον εντοπισμό εγκληματιών. Η θεωρία ήταν ότι όλοι έχουμε μια χαρακτηριστική μυρωδιά, που την αφήνουμε σε ό,τι αγγίζουμε.Αυτή η μυρωδιά μπορεί να περισυλλεγεί και, με τις κατάλληλες συγκρίσεις με τη βοήθεια ειδικά εκπαιδευμένων σκύλων, να βρεθεί σε ποιον αντιστοιχεί. Η Στάζι μετέφερε τα βάζα και τους σκύλους της στο χώρο όπου υποπτευόταν ότι είχε γίνει κάποια παράνομη συνάντηση και διαπίστωνε αν τα σκυλιά κατάφερναν να εντοπίσουν άτομα που η οσμή τους υπήρχε σε κάποιο βάζο.
Τα δείγματα οσμής συλλέγονταν ως επί το πλείστον κρυφά. Η Στάζι εισέβαλλε στο διαμέρισμα κάποιου και έπαιρνε ένα ρούχο που ο ύποπτος φορούσε κατάσαρκα, συνήθως εσώρουχο. Σε διαφορετική περίπτωση, καλούσαν με κάποιο πρόσχημα τον ύποπτο για ανάκριση και σκούπιζαν μετά μ' ένα πανί την πλαστική καρέκλα στην οποία είχε καθίσει. Έπειτα τοποθετούσαν τα κλεμμένα ρούχα ή το πανί σ' ένα βάζο και το σφράγιζαν. Μια ετικέτα πάνω στα βάζα, που έμοιαζαν με βάζα μαρμελάδας, έγραφε: Όνομα: κύριος Τάδε. Ώρα: 1. Αντικείμενο: σώβρακο εργαζομένου.
Όταν μπήκαν στο κτίριο, οι πολίτες της Λειψίας βρήκαν μια μεγάλη συλλογή από δείγματα οσμών. Έπειτα τα βάζα εξαφανίστηκαν. Και εμφανίστηκαν μόνο τον Ιούνιο του 1990, στο κελάρι οσμών της αστυνομίας της Λειψίας. Αλλά ήταν άδεια. Η αστυνομία της Λειψίας τα είχε κρατήσει, προφανώς, για να τα χρησιμοποιήσει η ίδια, ακόμα και την περίοδο μετά την πτώση του Τείχους, τις πρώτες μέρες του εκδημοκρατισμού. Τα βάζα είχαν ακόμα όλα τις λεπτομερέστατες ετικέτες τους. Από τις ετικέτες αυτές φαινόταν καθαρά ότι η Στάζι της Λειψίας είχε συλλέξει δείγματα οσμής απ' όλους τους πολιτικώς διαφωνούντες σ' αυτό το τμήμα της Σαξονίας. Κανείς δεν ξέρει ποιος έχει σήμερα στην κατοχή του αυτά τα απομεινάρια του υλικού, ούτε για ποιο λόγο μπορεί να τα κρατάει."

"Στον πόλεμο της Κορέας, τη δεκαετία του 1950, κυκλοφορούσαν ιστορίες περί φρικιαστικών μεθόδων βασανιστηρίων που εφαρμόζονταν στους Αμερικανούς αιχμαλώτους. Αφού συλλαμβάνονταν, οι άντρες μεταφέρονταν σ' ένα στρατόπεδο και μόλις μια εβδομάδα αργότερα επανεμφανίζονταν σε μια εξέδρα και δήλωναν μπροστά στις κάμερες χωρίς κανέναν ενδοιασμό τη μεταστροφή τους στον κομμουνισμό. Μετά τον πόλεμο αποκαλύφθηκε ότι, αντίθετα από τις φήμες, το μυστικό των Κορεατών στρατιωτικών δεν είχε καμία σχέση ούτε με την παράδοση ούτε με την υψηλή τεχνολογία: ήταν απλώς στέρηση ύπνου. Ένας πεινασμένος μπορεί και πάλι να χύνει χολή, αλλά ένα ζόμπι το κάνεις σχεδόν ότι θες."

Την ίδια μέθοδο χρησιμοποιούσε η Στάζι

"Φρόντισα να μάθω, αργότερα. Η στέρηση ύπνου έχει τα ίδια συμπτώματα με την ασιτία, ειδικά στα παιδιά: τα θύματα δεν καταλαβαίνουν που βρίσκονται και κρυώνουν. Χάνουν την αίσθηση του χρόνου και καθηλώνονται σ' ένα ατελείωτο παρόν. Η στέρηση ύπνου προκαλεί επίσης ορισμένες νευρολογικές δυσλειτουργίες που οξύνονται όσο η στέρηση παρατείνεται. Στο τέλος, οι ώρες του ξύπνου σου αποκτούν τη λογική ονείρου, όπου συνδέονται παράξενα πράγματα και συ είσαι απλώς οργισμένος, οργισμένος, οργισμένος με τον κόσμο που δεν σ' αφήνει να ξεκουραστείς."

"Θυμάμαι μια φορά κάτι νεαρούς τύπους που ερευνούσαν εξονυχιστικά όλα μας  τα συρτάρια, ό,τι υπήρχε πάνω στα γραφεία μας, τη συλλογή δίσκων. Ένας απ' αυτούς έψαχνε τα ράφια της βιβλιοθήκης ανεβασμένος σε μια σκάλα και βρήκε τη Φάρμα των ζώων του Όργουελ, που ήταν, φυσικά, στη μαύρη λίστα. Κρατήσαμε την αναπνοή μας βλέποντάς τον να την παίρνει από το ράφι. Θυμάμαι πολύ καλά το εξώφυλλο: τα γουρούνια που κρατούσαν υψωμένη μια κόκκινη σημαία. Ο νεαρός κοίταξε τα γουρούνια και τη σημαία, έπειτα ξανάβαλε το βιβλίο στη θέση του. Μετά κάναμε κάτι γέλια! Υποθέταμε ότι είδε τα γουρούνια -αυτό ήταν κακό- αλλά κι ότι κρατούσαν μια κόκκινη σημαία κι έδειχναν να βρίσκονται σε μια κολεκτίβα και μάλλον σκέφτηκε πως αυτό σήμαινε ότι δεν υπήρχε πρόβλημα."

"Η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας έδειχνε υποκριτική αφοσίωση στους θεσμούς της δημοκρατίας. Υπήρχαν εισαγγελείς, που δουλειά τους ήταν να απονέμουν δικαιοσύνη, δικηγόροι, που δουλειά τους ήταν να εκπροσωπούν τους πελάτες, και δικαστές, που δουλειά τους ήταν να εκδίδουν αποφάσεις. Υπήρχαν, τουλάχιστον στα χαρτιά, πολιτικά κόμματα και το κυβερνών Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αλλά στην ουσία υπήρχε μόνο το Κόμμα και το όργανό του, η Στάζι. Οι δικαστές έπαιρναν συχνά οδηγίες από τη Στάζι, η οποία, με τη σειρά της, έπαιρνε οδηγίες από το Κόμμα και τις διαβίβαζε -οδηγίες που αφορούσαν ως και την τελική απόφαση και τη διάρκεια της ποινής. Η σχέση Κόμματος, Στάζι και δικαιοσύνης λειτουργούσε από τη βάση προς την κορυφή: η Στάζι, αφού συμβουλευόταν τους διευθυντές των σχολείων, στρατολογούσε ευπειθείς μαθητές που είχαν να επιδείξουν την προσήκουσα νομιμοφροσύνη για να σπουδάσουν νομικά. Είδα μια φορά έναν κατάλογο με θέματα διατριβών από τη Νομική Σχολή της Στάζι στο Πότσνταμ, ο οποίος περιλάμβανε αξιομνημόνευτες συνεισφορές στο σύνολο της ανθρώπινης γνώσης του τύπου Περί των πιθανών αιτίων της ψυχολογικής παθολογίας της επιθυμίας παραβίασης των συνόρων. Το άτομο δεν είχε τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι στο κράτος, αφού όλοι οι συνήγοροι υπεράσπισης και όλοι οι δικαστές ανήκαν σ'αυτό."

"Αυτό που με εκπλήσσει στη ζωή μου σ'αυτό το διαμέρισμα είναι το γεγονός ότι, ασχέτως του πόσα αφαιρούνται, τούτο το ανάκτορο από λινόλαιο εξακολουθεί να περιέχει όλα τα απολύτως απαραίτητα για τη ζωή, ενώ ταυτόχρονα αρνείται να δεχθεί, τυχαία ή προγραμματισμένα, έστω και ένα ωραίο ή χαρούμενο αντικείμενο. Ως προς αυτό σκέφτομαι, μοιάζει πολύ με την ίδια την Ανατολική Γερμανία."

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κράτα το σόου Μαϊμού...