Θάλασσα μέσα μας

Πάλι θάλασσα. Κι αυτό το βράδυ. Θάλασσα και χιονισμένα βουνά μαζί. Και το κορίτσι να λέει: "Αυτός το ξεκίνησε στ' ορκίζομαι! Αυτός μου την έπεσε...και τώρα δε με θέλει πια...κι εγώ δεν αντέχω. Τον μισώ γι' αυτό που μου 'κανε!". Κι εγώ: "Μην τον μισείς, δε φταίει απόλυτα, είναι διαταραγμένος, συνέβει πριν πολλά χρόνια και τώρα δεν μπορεί να δεθεί, δεν μπορεί να δοθεί, φοβάται μέχρι θανάτου. Κι αυτός υποφέρει...". Αλλά η κοπέλα δεν ήθελε να μάθει, δεν την αφορούσαν αυτά που έλεγα, τα τόσο σημαντικά για σένα. Πόσο μόνος είσαι. Σε θέλουν για κατανάλωση, για στήριγμα, για προβολή. Κι εσύ πίσω απ' το άψυχο χαμόγελο και την προσποιητή χαρά, ουρλιάζεις για βοήθεια. Τα σημάδια της ψυχής σου σκάψανε τόσο πολύ και βγήκαν στην επιφάνεια. Άνυδρες εκτάσεις πάνω στα χέρια σου, στα πόδια σου, στην πλάτη. Νομίζουν πως είναι θύματα κι εσύ ο δράστης. Που να φανταστούν πως στα πρόσωπά τους βλέπεις πάντα αυτή που σου 'κλεψε την αθωότητα, την ξεγνοιασιά, την ευτυχία. Βλέπεις στα μάτια τους το δήμιο σου. Και κλειδαμπαρωμένος τώρα αντλείς ευχαρίστηση απ' τη δυστυχία τους. Σαν την αράχνη τις βλέπεις να τυλίγονται στα διάφανα δίχτυα σου, όλο και περισσότερο, αγνοώντας τον κίνδυνο, κι εσύ χαίρεσαι και ταυτόχρονα λυπάσαι που πάλι όλα ήταν τόσο εύκολα...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κράτα το σόου Μαϊμού...

Wassily Kandinsky