ΕΔΩ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ - ΛΑΕ ΤΗΣ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗΣ



Όταν μεγαλώνεις παιδιά, ζεις σχεδόν καθημερινά σουρεαλιστικές καταστάσεις. Καταστάσεις που σε κάνουν να κλαις και να γελάς ταυτόχρονα και για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Σήμερα λοιπόν με το που επιβιβαστήκαμε στο αυτοκίνητο ο μπέμπης άρχισε να κλαίει. Γκαζώνω κι εγώ γιατί, ως κοινό μυστικό στους απανταχού γονείς, το γκάζι και τα ντάπα ντούπα απ' τις λακκούβες τα νανουρίζει και ηρεμούν. Αν καμιά φορά δείτε μες τα μαύρα μεσάνυχτα αναμαλλιασμένους γονείς με πιτζάμες και στην αγκαλιά ένα αλαλιασμένο μωρό, να μπουκάρουν κακήν κακώς μες στ' αυτοκίνητο και να παίρνουν τις στροφές με πατιλίκια, είναι γι' αυτόν ακριβώς το λόγο. Έτσι κι εγώ βγαίνω στην Κηφισίας με τα χίλια, μέχρι που ένα κωλοφιαγμένο Σουμπαρού με περίμενε στο φανάρι να τα στήσουμε! Ρε φίλε με Ράνγκλερ να σε κοντράρω, ήμαρτον! Κάνω ζικ-ζακ για να πετύχω όλες τις λακκούβες(ευτυχώς που είναι τζιπ), στην Εκάλη κόντεψα να πατήσω κάνα δυο Φιλιππινέζες μ' αυτή τη μέθοδο.Στα φανάρια πατάω κι αφήνω φρένο εναλλάξ, σαν να κατουριέμαι, για να κουνιέται το αυτοκίνητο, αλλά ο μπέμπης ανένδοτος. Τι να κάνω άλλο, πιάνω το τραγούδι, "βγαίνει η βαρκούλααα...", τίποτα. Τρώω φλας και θυμάμαι ότι στο σίντι πλέιερ είναι η Λιλιπούπολη που είχα κερδίσει απ' την "Καθημερινή". Το βάζω λοιπόν στη διαπασών για να καλύψω τις τσιρίδες του μπέμπη και το θαύμα συντελέσθηκε! Σταμάτησε κι άρχισε ν' ακούει το "λαέ της Λιλιπούπολης". Να 'ναι καλά ο Χατζιδάκις εκεί που βρίσκεται γι' αυτό το θαυμάσιο ραδιοφωνικό πρόγραμμα που διηύθυνε κι έμεινε και κάτι της προκοπής για τα παιδικά και όχι μόνο αυτάκια.

Αλλά κι ο μπέμπης, εκλεπτυσμένο γούστο απ' τα γεννοφάσκια του με επαναστατικές τάσεις! Να μου ζήσεις αγόρι μου, ίδιος η μανούλα! Φτου σου! Βέβαια, σε μερικά χρόνια όταν ο μπέμπης θα γίνει έφηβος θα μου πει: "καλά ρε μάνα τι επαναστάτρια και κουραφέξαλα μας το παίζεις με τζιπ, που όσο ξοδεύεις για τη βενζίνη του, ζουν 30 χωριά στην Αφρική!" και δεν 'θα 'χει άδικο, κι εγώ τα ίδια και χειρότερα δεν έλεγα; Αλλά αγόρι μου όταν μεγαλώσεις λίγο ακόμη θα καταλάβεις ότι η θεωρία με την πράξη απέχουν ωκεανούς. Ότι όσο ο άνθρωπος είναι βολεμένος σ' ένα σπίτι, έχει να φάει και να ταΐσει τα παιδιά του δεν το κουνάει ρούπι, όσο και να βλέπει τα παράλογα και τα τρελά που συμβαίνουν γύρω του. Αυτό είναι το μικρόβιο του καπιταλισμού, που όσο κι αν δεν τον γουστάρω, οφείλω να ομολογήσω ότι ιστορικά ο άνθρωπος δεν είχε πρόσβαση σε τόσα αγαθά και υπηρεσίες, όσο στις μέρες μας κι ότι είναι το πιο δίκαιο απ' τα άδικα κοινωνικά συστήματα στην εφαρμογή του. Θα μου πεις υπάρχουν τεράστιες ανισότητες: στον Τρίτο κόσμο παιδάκια πεθαίνουν απ' την πείνα κι εμείς κάνουμε δίαιτες και λιποαναρροφήσεις, εργάτες μένουν ανάπηροι και οι πολυεθνικές τους πετάνε ένα ξεροκόμματο και ουστ, για να μη μιλήσουμε για τις στρατιωτικές επεμβάσεις Ευρώπης και Αμερικής σε δήθεν μη δημοκρατικές χώρες, βλέπε Ιράκ, Αφγανιστάν και τώρα Λιβύη και λοιπό αραβικό κόσμο, με πρόσχημα να τους σώσουν απ' τους δυνάστες τους, αλλά με αποικιακές βλέψεις, μοντέρνου τύπου στο παρασκήνιο. Οικολογικές καταστροφές, παγκόσμιες οικονομικές "κρίσεις", κραχ χρηματιστηρίων και ένα συνεχές χρηματικό αλισβερίσι, που αφήνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους, απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, εκμετάλλευση παιδιών και χιλιάδες άλλα προβλήματα. Και πότε τα πράγματα ήταν καλύτερα; Όταν βασιλείς και αυτοκράτορες ζούσαν στην απόλυτη χλιδή και έξω απ' τα ανάκτορα πέθαιναν απ' τον υποσιτισμό οι υπήκοοι, μες την καρδιά της Ευρώπης; Όταν στην ανατολική Ευρώπη εφαρμόστηκε ο κομμουνισμός σαν μια άλλη μορφή φασισμού; μήπως ο Κάστρο δεν είναι ένας σύγχρονος λαοφιλής αυτοκράτορας, αν και δεν ξέρω κατά πόσο θα ήταν αγαπητός στο λαό του, αν οι Κουβανοί είχαν τη δυνατότητα επιλογής; ή μήπως ο Μάο  και ο Στάλιν είχαν κάτι να ζηλέψουν απ' τον Σαντάμ Χουσεϊν και τον Καντάφι; Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Σήμερα λοιπόν, στο δυτικό κόσμο και όχι μόνο, όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν πρόσβαση στην παιδεία, στην υγεία, στην εργασία, στα αγαθά και το πιο βασικό απ' όλα την ελευθερία επιλογής. Με όλα τα τρωτά και τις ανισότητες της κεφαλαιοκρατίας, δεν φυλακίζεσαι για τις απόψεις σου, επιλέγεις που θα ζήσεις, τι και πόσο θα φας, τι εκπαίδευση θα λάβεις. Δεν είμαι υπέρμαχος του καπιταλισμού, πα ρολ' αυτά. Πιστεύω στο σοσιαλισμό με κάποιες κομμουνιστικές προσθήκες. Δυστυχώς όμως, οι μέχρι τώρα εφαρμοστές αυτών των συστημάτων μου θυμίζουν τους καθολικούς και τους ορθόδοξους αρχιερείς. Στο όνομα της ιδεολογίας τους υψώνουν το σπαθί και αποκεφαλίζουν πάσα αλλόθρησκο. Έχω ιδεολογία, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση χάριν αυτής να μπω στο περιθώριο, να με ποδοπατήσουν και να στερούμαι εγώ για να καρπώνονται άλλοι. Όπως στείλανε τον παππού μου στην εξορία με έξι παιδιά πίσω του, κομμουνιστής γαρ, για να φτάσει στα ογδόντα του και να δει την Παπαρήγα να στέλνει την κόρη της στο Αμερικάνικο κολέγιο. Γι' αυτό αγόρι μου την ιδεολογία θα την έχεις για πάρτη σου, για την οικογένειά σου, για τη μόρφωσή σου και για κανέναν άλλον που...η! Μα θα μου πεις αν κάποιοι δεν είχαν θυσιαστεί στο βωμό της ιδεολογίας, ίσως ακόμη να ζούσαμε στο Μεσαίωνα. Κι εγώ θα σου πω έχε ιδανικά κι αν είναι στη φύση σου αγωνίσου γι' αυτά, πάντα όμως να έχεις υπ' όψιν σου ότι ο άνθρωπος διακατέχεται από ζωώδη ένστικτα, το ντιενέι του δεν τα έχει αποβάλει ακόμη. Γι' αυτό μην πιστεύεις στο πλήθος, χρησιμοποίησέ το αν μπορείς και μην εμπιστεύεσαι κανέναν!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κράτα το σόου Μαϊμού...